بی اشتهایی عصبی به اندازه ای که یک اختلال روانی یک اختلال متابولیکی نیز هست

16 جولای 2019 - مطالعه ی محققان کالج کینگ لندن و دانشگاه کارولینای شمالی نشان داد که اختلال تغذیه ای  Anorexia Nervosaیا بی اشتهایی عصبی نه تنها یک بیماری روانپزشکی است بلکه دارای یک عنصر فیزیکی است که به تفاوت های متابولیکی بین بیماران بر می گردد.

بی اشتهایی عصبی معمولا به عنوان یک اختلال روانپزشکی جدی در نظر گرفته می شود. اما هم اکنون یک مطالعه ی بین المللی در مقیاس بزرگ نشان داده است که برخی از تفاوت های موجود در DNA افراد مبتلا به آنورکسیا، نحوه ی متابولیسم چربی ها و قندهای آنها را به گونه ای تغییر می دهد که گرسنه ماندن را برای آنها آسان تر می کند.

این کشف، توضیح می دهد که چرا پزشکان در درمان این بیماری چندان موفق نیستند و می تواند راه را برای درمان های جدید برای این اختلال ویرانگر هموار کند. همچنین ممکن است منجر به ابداع روش های جدیدی برای پیش بینی بیشترین خطر ابتلا به این بیماری برای افراد شود.

بی اشتهایی عصبی یا  Anorexia nervosa چیست؟

بی اشتهایی عصبی، یک اختلال تغذیه ای با پتانسیل تهدید حیات است و میزان مرگ و میر ناشی از آن، بالاترین میزان مرگ و میر ناشی از هر اختلال روانپزشکی دیگر است. این اختلال در زنان بیش از مردان شایع است، و بین 1 تا 4 درصد زنان و حدود 0.3 درصد از مردان را تحت تأثیر قرار می دهد.پیامدهای این بیماری عبارتند از: کمبود وزن خطرناک، ترس از هر گونه اضافه وزن و تصویری ناواقعی و تحریف شده از بدن.

در حالی که بعضی از افراد مبتلا به این بیماری ممکن است به اندازه کافی غذا نخورند و عمدتا خود را گرسنه نگهدارند، بعضی از این افراد از رژیم غذایی منظم پیروی می کنند، اما سپس آنچنان ورزش می کنند که بیش از کالری دریافتی خود، کالری می سوزانند. در بلندمدت این اختلال بالقوه کشنده می تواند باعث آسیب به عضلات، استخوان ها، اندام ها و باروری شود.

رویکردهای درمانی رایج که شامل مداخلات روانشناختی مانند درمان رفتار شناختی (CBT) و برنامه های رژیم غذایی با هدف بازگرداندن وزن سالم است، اغلب شکست می خورند.

آزمایش برای تغییرات ژنتیکی رایج در بی اشتهایی

در مطالعه ی اخیر، بیش از 100 محقق از سراسر جهان، اطلاعات DNA جمع آوری شده از 16992 فرد مبتلا به بی اشتهایی عصبی را با داده ها 55،525 فرد بدون این بیماری مقایسه کردند.آنها سپس این مجموعه از داده ها را که شامل 17 کشور در سراسر آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا بود، بررسی کردند تا جهش های ژنتیکی که در افراد مبتلا به آنورکسیا بیشتر مشاهده می شود را شناسایی کنند.

همانطور که در مجله Nature Genetics گزارش شده است، محققان هشت تغییر ژنتیکی را که بی اشتهایی عصبی را با افسردگی، اضطراب و اختلال وسواس اجباری( اختلالات روانشناختی مورد انتظار)، مرتبط می کرد، شناسایی نمودند.

با این حال، آنها همچنین جهش هایی را شناسایی کردند که بر متابولیسم قند و چربی بدن تاثیر می گذاشتند، از جمله سوزاندن کالری، فعالیت بدنی و مقاومت در برابر دیابت نوع 2. Janet Treasure از موسسه روانپزشکی در کالج کینگ لندن گفت: چیزی در متابولیسم قند و چربی در بدن این افراد تغییر کرده است.

دکتر Gerome Breen، یکی از رهبران این تحقیق و متخصص ژنتیک می گوید: اختلالات متابولیکی شناسایی شده در بیماران مبتلا به بی اشتهایی عصبی، اغلب به گرسنگی منجر می شود، اما مطالعه ما نشان می دهد تفاوت های متابولیکی نیز ممکن است در توسعه ی این اختلال نقش داشته باشند. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل های ما نشان می دهد که تاثیر عوامل متابولیکی ممکن است مساوی با اثرات روان شناختی این بیماری باشد.

نویسندگان پیشنهاد می کنند که بی اشتهایی عصبی، هم اکنون باید به عنوان "اختلال متابولیکی- روانشناختی" در نظر گرفته شود که ذهن و بدن در بروز آن نقش دارند.

دکتر Gerome Breen گفت: مطالعه ما به این معنا است که ما دیگر نمیتوانیم درمان بی اشتهایی و شاید سایر اختلالات تغذیه ای را صرفا با درمانهای روان شناسی یا روانشناختی انجام دهیم. آنورکسیا همانطور که انتظار می رفت با اضطراب، افسردگی وOCD ارتباط دارد، اما این بیماری با مجموعه ای از مشخصات متابولیکی ظاهرا سالم(سوزاندن کالری، فعالیت بدنی و مقاومت در برابر دیابت نوع 2) ارتباط دارد که ما در هیچ یک از اختلالات روانپزشکی دیگر مشاهده نکرده ایم.

دکتر Breen و همکارانش هنوز به طور کامل نقش تغییرات ژنتیکی کشف شده را بررسی نکرده اند، اما آنها معتقدند که این جهش ها گرسنگی را برای افراد مبتلا به آنورکسیا راحت تر می کند زیرا سیگنال هایی که معمولا از طریق کاهش وزن دریافت می کنند، باعث گرسنگی آنها نمی شوند، تا به آنها در رسیدن به وزن طبیعی کمک کند.

دکتر Treasure گفت: این یافته ها بسیار مهم هستند زیرا درک این که آنورکسیا چه نوع اختلالی است تاکنون دشوار بود، و در طول زمان یک عدم قطعیتی در مورد علل ایجاد بی اشتهایی عصبی به دلیل ترکیب ویژگی های جسمی و روان شناختی آن بوجود آمده بود.نتایج ما این دوگانگی را تایید کرده و نشان داد که یکپارچه سازی اطلاعات متابولیکی ممکن است به پزشکان کمک کند تا روش های بهتری برای درمان اختلالات خوردن غذا بیابند.

هشت ژنی که در این مطالعه برجسته شده اند تنها کسر کوچکی از آنورکسیا را توضیح می دهند؛ احتمالا صدها یا حتی هزاران ژن دیگر وجود دارند که در کل به خطر ابتلا به این بیماری کمک می کنند.

دکتر Breen، در حال حاضر از محققان در خواست نموده است که با بررسی متابولیسم افراد مبتلا به آنورکسیا و سایر اختلالات خوردن غذا، امکان ابداع درمانهای جدید مبتنی بر متابولیسم را بررسی کنند. دکتر Breen و همکارانش در تلاشند تا راهی برای پیش بینی دقیق خطر عود بیماری بیابند زیرا عود بیماری یک مشکل رایج در آنورکسیا است و پیش بینی اینکه چه افرادی در معرض بالاترین خطر عود قرار  دارند، یکی از ارزشمندترین چیزهایی است که می توانند انجام دهند.

روانپزشک مشاور دانشگاه آکسفورد، Rebecca Park می گوید: چنین یافته هایی نه تنها امیدواری به ابداع مداخلات درمانی جدید و موثر را افزایش می دهد بلکه همچنین فرهنگ سرزنش نمودن این افراد را تغییر خواهد داد؛ ما می دانیم که نیاز به درمان های مؤثرتری برای آنورکسیای عصبی داریم. تاکنون روشهای بسیاری برای متوقف کردن گرسنگی در این افراد امتحان شده است، اما اغلب این روشها جواب نمی دهند. مهمترین پیام، مداخلات زودهنگام در شروع این اختلال است.

منبع:

Nature Genetics. https://www.nature.com/articles/s41588-019-0439-2

https://www.news-medical.net/news/20190716/Anorexia-may-be-as-much-a-metabolic-disorder-as-it-is-a-psychiatric-one-say-scientists.aspx